پوزشنامهای به مسعود بزرگ
مسعود بزرگ!
بیستوپنج سال از آن صبح تلخ میگذرد؛
بیستوپنج سال از روزی که تو رفتی، اما جای خالیات هر روز بیشتر از دیروز احساس میشود.
تو قهرمانانه زیستی و قهرمانانه جاودانه شدی. جانت را در راه عزت، آزادی و سربلندی این سرزمین گذاشتی. آنقدر بلند ایستادی که حتی دشمنانت نیز نتوانستند بزرگیات را انکار کنند.
اما ما ماندهایم و سرزمینی که هر روز بیشتر به نبودنت پی میبرد.
آمرصاحب! پوزش میخواهم.
امروز در بیستوپنجمین سالروز شهادتت، نتوانستم آنگونه که شایستهات بود، از تو بنویسم. نه از آنرو که حرفی برای گفتن ندارم؛ بلکه حرفها بسیارند، اما روزگار چنان تنگ شده که گاهی حتی نام بردن و نشر یک تصویر نیز جرات میخواهد.
اینجا کسانی بر مردم حکم میرانند که از خاطرهی تو میترسند؛
از تصویری که سخن نمیگوید، اما برای آنان هزاران پرسش دارد.
از نامی که بیصداست، اما هنوز در دل میلیونها انسان طنین دارد و زنده است.
سال گذشته در سالروز شهادتت نوشتم و از تو گفتم، گویا همراه ات درد دل کرده بودم؛ بهایش منجر به بازداشت، توهین و تحقیرم شد. حتی حرمت روح مقدس ترا نیز شکستند و برایت ناسزا گفتند.
من سکوت کردم؛
نه از ترس،
که از جبر روزگار.
اما بعضی سکوتها شکست نیست
ذخیرهی یک فریادند.
فریادی که ممکن در اینده منجر به بیداری شود.
امسال نیز سکوت کرده ام؛ اما در خلوت خویش، برایت به آواز بلند شعر خواندم، یادت را گرامی داشتم و با خود اندیشیدم که این سرزمین چه چیزی را با رفتنت از دست داد.
مسعود بزرگ!
از تو پوزش میخواهم که پس از تو، برخی از آنان که پرچم راهت را بر دوش داشتند، راه را گم کردند. آرمان ات را به قدرت فروختند و خاطرهی مقاومت را به حساب ثروت و منفعت شخصی گذاشته اند.
اما همه چنین نیستند.
ما هنوز ایستادهایم؛ شاید کوچک، شاید ناتوان، شاید بیقدرت؛
اما هنوز چیزی دارم که حاضر نیستم بفروشم:
باورم را و ارزشهایم را.
به خدای متعال سوگند میخورم که؛
ارزشهایم را معامله نخواهم کرد.
اگر نتوانم این تاریکی را کنار بزنم، خودم چراغی برای آن نخواهم شد.
اگر نتوانم راه را باز کنم، دستکم راه را گم نخواهم کرد.
تو به من آموختی که زندگی فقط زنده ماندن نیست؛ گاهی باید برای چیزی بزرگتر از خودت زندگی کنی،
و اگر لازم شد، برای همان حقیقت جان بدهی.
آمرصاحب!
شما برای من یک نام در تاریخ نیستی؛
تو یک مکتبی، یک دانشگاهی،
و من تا آخرین روز زندگی، خود را دانشجوی راه آزادگی، عزت و سربلندی ات میدانم و در این مسیر هرگز غفلت نخواهم کرد.
باور دارم
روزی خواهد رسید که این سرزمین از سایهی ترس بیرون خواهد آمد؛ روزی که تصویرت جرم نخواهد بود، نامت هراس نخواهد آفرید و گفتن از آزادی هزینه نخواهد داشت.
آن روز، اگر زنده بودیم،
در میدانهای این سرزمین، نه در پستوهای خاموش،
با صدای بلند خواهیم گفت:
مسعود، فراموش نشده است.
و اگر نبودیم،
امیدوارم نسلهای پس از ما بدانند که در تاریکترین روزهای این سرزمین نیز کسانی بودند که آرمان ات را برای هیچ قدرت و ماموریتی نفروختند، عزت را معامله نکردند و آزادی را از یاد نبردند.
پوزش مرا بپذیر، آمرصاحب؛
که امروز تنها میتوانم در سکوت برایت بنویسم.
اما بدان:
سکوت امروز ما، پایان راه نیست؛
گاهی آغاز یک فریاد بزرگ است و ان شاءالله که این فریاد ها منجر به بیداری جمعی شود.