قهرمان ملی؛ از عکس پروفایل تا مکتب زندگی
اگر امروز تمام نسبت نسل ما با مسعود شهید(رح) به گذاشتن عکس او در پروفایل، نوشتن چند جمله در هفتهٔ شهید و تکرار نامش در شبکههای اجتماعی خلاصه شده باشد باید با خودمان صادق باشیم و بدانیم که ما تصویر مسعود را حفظ کردهایم اما هنوز اندیشهٔ مسعود را نیاموختهایم.
مسعود برای قاب عکس شدن نهزیست بلکه او برای ساختن انسان و بیدار کردن یک نسل مبارزه کرد مسعود شهید جوانی را میخواست که کتاب بخواند، بیندیشد، آگاه باشد، روابط سالم اجتماعی بسازد، در شرایط سخت اعتماد ایجاد کند، برای همبستگی تلاش ورزد و در برابر سرنوشت مردمش آگاهانه احساس مسئولیت کند، امروزه اگر جوانی عکس مسعود را با افتخار بر صفحهاش میگذارد اما برای شناخت اندیشهاش کتاب نمیخواند، اگر از شجاعت مسعود سخن میگوید اما در برابر جهل و بیمسئولیتی خاموش میماند، اگر از وحدت آن بزرگ مرد میگوید اما برای نزدیککردن دلهای پراکنده قدمی برنمیدارد، باید یکبار از خودش بپرسد؛ من پیرو مسعودم یا فقط صاحب عکس مسعود؟ باید دانست که شناخت مسعود از شعار آغاز نمیشود بلکه از مطالعه، آشنای با ادبیات، پرسش، اندیشیدن و فهمیدن آغاز میشود و میراث قهرمان ملی تنها شجاعت در میدان نبرد نیست بلکه دانش، آگاهی، دوراندیشی، تدبیر، اخلاق، اعتماد به جوانان و باور به ساختن جامعهای بیدار و متحد نیز بخشی از میراث آن یَل گَردن فراز جهاد و مقاومت میباشد، امروز پیروان مکتب مسعود بیش از تکرار نام مسعود به نسلی نیاز دارند که اندیشهٔ او را در زمانهٔ خود زنده کنند، نسلی که کتاب بخواند، بیاموزد، رابطه بسازد، اعتماد ایجاد کند، اختلاف را دشمنی نداند و برای بیداری و آبادی جامعهاش مسئولیت بپذیرد مسعود شهید رفت اما مسئولیتی سنگینی را بر دوش ما گذاشت و آن ساختن انسانهاییست که بتوانند چراغ آگاهی را روشن نگه دارند و برای ادبیات عملیات بیافرینند، امروز اگر ما میخواهیم نام مسعود را شایسته بر زبان بیاوریم، باید از قاب عکس بیرون بیاییم و وارد مکتب مسعود شهید بشویم، مکتب و اندیشهی مسعود جایست که باید بخوانیم، بیندیشیم، متحد شویم و برای فردای وطن مان کاری انجام دهیم، آنوقت است که میتوانیم بگوییم مسعود را نه فقط دوست داریم، بلکه فهمیدهایم و اندیشه اش را زندهگی میکنیم.