خاطرهای از شورای سراسری قومندانان در شاهی سلیم
به روایت فضل کریم ایماق
سال ۱۳۶۹ بود. تقریباً اواخر ماه سنبله بود که از آمر صاحب اجازه گرفتم و به طرف پاکستان آمدم.
حدود یک ماه یا چهل روز بعد آمر صاحب نیز به پاکستان دعوت شده بود در شاهی سلیم خبر دادند که آمر صاحب میرسد. من نیز همراه تعدادی از دوستان حرکت کردم و به آنجا رفتیم.
وقتی رسیدیم آمر صاحب پیش از ما آمده بود خیمهها و خیمهگاهها برپا شده و همه چیز آماده بود.
در آنجا همان شورای سراسری قومندانان که پیش از آن تأسیس شده بود تشکیل جلسه داده بود و تقریباً همه اعضای آن حضور داشتند.
از جمله قومندانانی که همراه آمر صاحب آمده بودند عبدالحی حقجو و قومندان صاحب فضل احمدخان از کاپیسا حضور داشتند. چند تن دیگر از قومندانان نیز همراه آمر صاحب بودند که نامهایشان فعلاً به خاطرم نمانده است.
از کلانها و قومندانانی که از مناطق دیگر آمده بودند سید جکلن آقا مولوی صاحب جلالالدین حقانی، ملا منک، عبدالحق و شخصی به نام اختر محمد تولک از غزنی حضور داشتند. قومندانان و افراد زیادی دیگر نیز در آنجا جمع شده بودند.
در آغاز درباره وضعیت عمومی کشور و جنگ صحبت شد هر کدام نظریات خود را داشتند و آمر صاحب نیز دیدگاههای خود را مطرح کرد.
بعد بحث به این مسئله رسید که جنگ و مسئولیتهای نظامی در مناطق مختلف چگونه تقسیم و سازماندهی شود.
فیصله بر این بود که در سمت شمال آمر صاحب جنگ را سازماندهی کند و دشمن را تحت فشار قرار دهد. در جنوب نیز کسانی که حضور داشتند تلاشهای نظامی خود را ادامه دهند.
در مورد مولوی صاحب جلالالدین حقانی نیز صحبت شد که اگر بتواند برای فتح خوست اقدام کند.
آمر صاحب پیش از آن تخار را گرفته بود در آن مرحله تخار نخستین ولایتی بود که گرفته شده بود. در ادامه درباره خواجه غار، ماورای کوکچه و مناطق دیگر نیز صحبت شد و مسئولیتهایی تعیین گردید.
بعد از این بحثها، مسئله مهم دیگری مطرح شد:
ریاست شورای سراسری قومندانان افغانستان به عهده چه کسی باشد؟
این بحث بسیار طولانی شد.
استدلال آمر صاحب این بود که
این جنگ و این جهاد یک وظیفه دینی است جناب مولوی صاحب حقانی واجد شرایط است، مسائل دینی را میفهمد و بهتر است رئیس شورا مولوی صاحب حقانی باشد.
اما مولوی صاحب جلالالدین حقانی این پیشنهاد را قبول نمیکرد.
مولوی صاحب حقانی گفت:
درست است که من عالم دینی هستم؛ اما مهارت جنگیای را که آمر صاحب دارد، من ندارم چون در عمل جهاد، جنگ مطرح است ریاست شورا باید در دست آمر صاحب باشد.
بعد افزود:
آمر صاحب از همانجا هر تصمیمی که میگیرد از طریق مخابره و سیگنالها به ما قومانده کند و ما همان را تطبیق میکنیم.
این بحث تقریباً یک شب و یک روز ادامه پیدا کرد.
نه آمر صاحب قناعت میکرد و نه مولوی صاحب حقانی؛ آمر صاحب به او اصرار میکرد که ریاست را قبول کند و مولوی صاحب نیز برعکس اصرار داشت که آمر صاحب رئیس شورا باشد.
سرانجام، تقریباً همه قومندانان حاضر در مجلس بر آمر صاحب اصرار کردند و گفتند:
نظر به استدلالی که مولوی صاحب میکند شما این مسئولیت را قبول کنید.
مولوی صاحب جلالالدین حقانی واقعاً آدم بسیار شریف و بزرگواری بود در پایان به آمر صاحب گفت:
من معاونیت خودت را با افتخار قبول میکنم.
مولوی صاحب دیگری نیز به نام مولوی صاحب ارسلان رحمانی در این حرکت حضور داشت. او نیز در این مسئله بسیار اصرار میکرد که آمر صاحب ریاست شورا را قبول کند.
بالاخره در همانجا دعا کردند و فیصله شد که آمر صاحب رئیس شورای سراسری قومندانان افغانستان باشد.
همه به آمر صاحب تبریکی گفتند و با همین فیصله مجلس خاتمه پیدا کرد.
بعد از آن یک جنرال پاکستانی به نام جنجوعه با هلیکوپتر آمد.
او آمر صاحب را همراه خود گرفت و گفت که او را به اسلامآباد میبرد.
در آن زمان یک نگرانی امنیتی وجود داشت بیم آن میرفت که اگر آمر صاحب از راه زمین به اسلامآباد برود مبادا حزب اسلامی کدام جنجالی ایجاد کند.
حدود شش ماه یا یک سال پیش از آن مولوی صاحب نسیم آخندزاده از هلمند در راه اسلامآباد شهید شده بود. به همین اساس مسئله امنیت سفر آمر صاحب جدی گرفته شد.
بنابراین، جنرال جنجوعه آمر صاحب را با هلیکوپتر به اسلامآباد انتقال داد.
آمر صاحب تقریباً دو یا سه روز در اسلامآباد بود.
وقتی آمر صاحب دوباره به پشاور برگشت در آن زمان جناب حضرت صاحب رئیس حکومت موقت بود.
حضرت صاحب آمر صاحب را دعوت کرد و در همانجا برایش رتبه ستر جنرالی داد.
همچنان گفت:
وزیر دفاع آینده افغانستان آمر صاحب باشد.
من نیز در همین جلسه حضور داشتم.
شخصیت دیگری به نام قاری بابا نیز حضور داشت که از غزنی بود.
او هم در جلسه شاهی سلیم حضور داشت و هم بعداً در دفتر حکومت موقت.
در دفتر حکومت موقت همین شخص ایستاد و گفت:
در مسائل نظامی همین آدم رهبر و کلان همه ما است. ما با افتخار از همین آدم اطاعت میکنیم و امر و قوماندهاش را اجرا میکنیم.
این یکی از خاطراتی است که من شخصاً شاهد عینی آن بودم.
سه نفر از شخصیتهای برجسته جهادی – مولوی صاحب جلالالدین حقانی، مولوی صاحب ارسلان رحمانی و قاری صاحب بابا از غزنی به رهبری آمر صاحب تمکین داشتند و میگفتند که آمر صاحب کلان و رهبر نظامی ما باشد.
این مسئله برای من بسیار قابل توجه بود و خودم شاهد آن بودم.
خداوند کسانی را که زندهاند در پناه خود داشته باشد و کسانی را که جام شهادت نوشیدهاند، جایشان را بهشت برین نصیب کند.
از میان آن شخصیتها تا جایی که به یاد دارم ملا ملنگ فعلاً در آمریکا زنده است و از آن جمع بسیاری از دیگر شخصیتها دیگر در میان ما نیستند.