خاطرهای از از قهرمان ملی ، جنرال عبدالقادر نظامی وزير دفاع نورمحمد ترکی
عبدالمعروف کلانترزاده
خاطرهای از از قهرمان ملی ، جنرال عبدالقادر نظامی وزير دفاع نورمحمد ترکی
سالهای مقاومت بود. روزهایی که هر نفس، بوی باروت و امید میداد. آن روز، برای دیدار آمرصاحب رفتم؛ میخواستم از نزدیک ببینمش، حرف بزنم با او. اما تقدیر، مرا به جای دیگری برد.
خانهای ساده در گوشهای از کوچههای سرد کابل. دیوارهایی ترکخورده که سرما از لابهلایشان میوزید. دو کارگر، با گلی آمیخته به کاه، مشغول پر کردن شکافها بودند. با دقت و حوصلهای که انگار نه دیوار، که زخمی بر تن وطن را مرهم مینهند.
چند لحظه محو تماشایشان شدم. با خود گفتم: «این خانهی احمدشاه مسعود است؟ همان مردی که افغانستان به نامش میلرزد و میایستد؟» باورکردنی نبود. فرماندهای که دشمن از نامش به هراس میافتاد، در خانهای زندگی میکرد که کارگران ساده، ترکهایش را با گل و کاه ترمیم میکردند.
از سادگیاش بهتزده شدم. از تواضعی که در جان هر آجر این خانه نشسته بود. نمیدانستم که در همان لحظات، نگاههایم روی چه کسی میچرخد. یکی از آن دو کارگر، که کلاه سادهای بر سر داشت و گل به دست، خودِ مسعود بود. اما چشمان من، عادت به دیدن بزرگی در قابهای ساده نداشت.
وقتی کارم تمام شد و از آن کوچه دور شدم، ناگهان چیزی در سینهام شکست. اشکها، بیاجازه از چشمانم سرازیر شدند. بغضی که تا آن روز نمیشناختمش، گلوی مرا فشرد. تا هر کجا رفتم، آن تصویر همراهم بود: مردی که میتوانست در کاخها بنشیند، اما با دستهای پُر از گل، دیوار خانهاش را میآراست.
آری، در آن روز سرد زمستانی، فهمیدم که عظمت، در ارتفاع کاخها نیست؛ در عمق تواضع است. و من، تا ابد، آن کارگر سادهای را خواهم دید که با گِلِ کاهآمیخته، تاریخ میساخت.
#مؤسسه_فرهنگی_سیمرغ