۲۴ اسد؛ روزی که وطن از فرزندانش خالی شد
۲۴ اسد تنها سقوط یک نظام نبود؛ روزی بود که افغانستان برای میلیونها انسان، از «خانه» به «خاطره» بدل شد. روزی که مردم افغانستان با گرانترین بهای ممکن، میان ماندن و نجات جان، یکی را برگزیدند.
در این روز، مادری کودکش را در آغوش کشید و راهی فرودگاه کابل شد؛ جوانی مدرک و سالها تلاش را پشت سر گذاشت؛ استاد و متخصصی که میتوانست آیندهای بسازد، ناگزیر راه غربت را برگزید؛ و خانوادههایی که ریشه در این خاک داشتند، با اشک از خانههایشان وداع کردند.
در آن روز تلخ، تنها مردم از افغانستان خارج نشدند؛ بلکه بخشی از مغز، توان، سرمایه و امید یک ملت نیز از کشور رفت. تلختر آنکه ملتی که سالها قربانی جنگ، فقر و بیثباتی شده بود، یکبار دیگر هزینهٔ شکست سیاست، انحصار قدرت و بیمسئولیتی صاحبان قدرت را با زندگی و آیندهٔ خود پرداخت.
۲۴ اسد را نباید به خاطرهای تلخ تقلیل داد. این تاریخ باید برای ما هشداری باشد. اگر قرار است افغانستان دوباره ساخته شود، باید روزی برسد که هیچ جوانی آیندهاش را در چمدانش جستوجو نکند؛ هیچ مادری فرزندش را برای نجات جان به غربت نسپارد؛ و هیچ انسانی در این سرزمین احساس نکند که برای داشتن یک زندگی معمولی باید از وطنش بگریزد.
تا امروز باید دریافته باشیم که آیندهٔ افغانستان را کسانی خواهند ساخت که از این زخم درس گرفتهاند، نه آنان که آن را فراموش کردهاند. و بزرگترین پیروزی آن روز خواهد بود که فرزندان این سرزمین، بهجای صفهای خروج، در صف بازگشت به وطن بایستند.
ما ۲۴ اسد را به یاد میآوریم تا بدانیم چه بر ما گذشت؛ و به یاد میآوریم تا دیگر اجازه ندهیم تاریخ، همین رنج را بر سر مردم ما تکرار کند.
محمدخان دلسوز تاجیک




